Jeukende handen

© Floris Wolvetang
© Dirk Engelage

 

 

Ik kijk hier naar dit schilderij
die wonderschone bilpartij
en voel mijn handen jeuken.

Nee, wees niet bang,
niet om dit kunstwerk te betasten
of die mevrouw
die er net zo geboeid
naar kijkt als ik
en die model had kunnen staan
voor wat ik zie.

Mijn handen jeuken
om een lied te schrijven
dat de schoonheid
van dit werk,
van deze vorm bezingt,
van de natuur
die zomaar zoiets moois
voor ogen tovert.

En dan ineens merk ik
tot mijn verbazing
dat men niet langer kijkt
naar deze bilpartij,
hier op dit schilderij,
men kijkt naar mij,

die zonder dat ik wist
niet enkel maar een liedje
declameerde in mijn hoofd,
maar hier, hardop!

Ik krijg een rode kop,
maar voordat ik
iets zeggen kan
klinkt er applaus,

en die mevrouw
hier naast me, zegt:
‘Wat mooi meneer,
haast net zo mooi
als waar ik net naar keek,
heel erg bedankt
u deed me een plezier
met uw ontboezeming!’

En even voel ik de verleiding
om mijn ogen wat te laten zakken

maar ik beheers me,
net
en kijk haar
in haar bruine ogen aan
en mompel:
‘Graag gedaan!’